BDE Verhaal 11

Beste mensen,

Eindelijk heb ik op mijn p.c. de mogelijkheid gevonden om meer publiekelijk te vertellen wat mij op 26 augustus 1966 (!) overkwam.

Mijn naam is Mieke A.M. Meeuws, geboren op 9 juli 1943. Ik ben eigenlijk altijd al een vrolijk en opgewekt kind, meisje, vrouw geweest, misschien wat nerveus maar steeds positief van instelling. Op mijn achttiende ben ik, in 1962, na een kantoorbaan bij de mijnen, de opleiding voor verpleegster gaan doen in het Sophia Kinderziekenhuis te Rotterdam, waar ik in 1965 slaagde voor het a-examen en enkele weken later voor de Kinderaantekening.

Tijdens de opleiding was ik altijd wat gespannen, omdat ik de best wel zware verantwoordelijkheid ervoer, die wij als toch wel jonge vrouwen, te dragen hadden.
Maar ik deed dit werk met heel veel plezier; ondanks de afleiding die ik in mijn vrije tijd steeds zocht was en bleef de druk hoog. Omdat ik alleen bij kinderen van 0 tot ongeveer 15 jaar praktijkervaring had opgedaan, moest ik, om het a-diploma te krijgen, nog een jaar praktijkervaring opdoen bij volwassenen. Het werken bij en met/voor volwassen patienten gaf veel voldoening, maar toch ook weer stress, omdat ik eigenlijk niet gauw tevreden over mezelf was.

Deze situatie werd steeds moeilijker tot ik allerlei klachten begon te signaleren, zoals een soort migraine, later veranderend in duizeligheidsaanvallen tot uiteindelijk zware evenwichtsstoornis. Ten gevolge daarvan kwam ik, via mijn huisarts bij een neuroloog terecht, die na een e.e.g.-onderzoek en daarna nog enkele, ontdekte dat er in mijn centrale zenuwstelsel een virus aan het werk was, dat die klachten veroorzaakte.
Uiteindelijk kwam het, na plotseling gezichtsveld-verlies en steeds zwaardere evenwichtsstoornissen tot opname in het Diaconessenhuis, waar ik toch wel met enige spoed terechtkwam.

Daar werden verdere onderzoeken gedaan, waaronder lumbaalpuncties, met enige tussenpauze. De eerste drie lumb.p. verliepen goed, toen werd na enige tijd de vierde verricht, tijdens welke, ik kreeg ze voorovergebogen zittend, ik me duizelig voelde worden. Dit gaf ik natuurlijk meteen aan, mijn bed werd erbij gehaald (na de eerste drie mocht ik, heel rustig van de onderzoeksbank opstaan en naar de ziekenkamer teruglopen!) en ik werd naar dat vertrek teruggereden.

‘s Avonds, ik zat mijn avondeten, te nuttigen, kwam de neuroloog aan mijn bed, en vertelde me dat het buisje met mijn lumbaalvocht was stukgevallen en dat er de volgende dag weer gepuncteerd zou worden. Nu wist ik gelukkig al dat ik me tijdens die prik zoveel mogelijk moest ontspannen en dat deed ik ook, maar ik werd wéér duizelig en weer in mijn bed teruggebracht. Toen ik op mij kamer terug was, begon ik al gauw hoofdpijn te krijgen, die steeds erger werd, tot ikde gewaarwording had of mijn hersens te groot werden en mijn hoofd uit elkaar dreigde te springen.

Toen ben ik blijkbaar in coma geraakt……Op zeker moment werd ik wakker…… met enorme hoofdpijn en…. een onbegrijpelijk blij en gelukkig gevoel, maar ik voelde me tegelijk dood- en doodziek.

Ik lag plat in bed, met een band om mijn middel, met een slot erop, lag niet in mijn kamer en had geen bel aan het bed. Toen probeerde ik om de zuster te roepen, wat me enorme hoofdpijn bezorgde. Ik begreep er helemaal niets van, zo ontzettend ziek …. en toch zó vol vrede en een diep geluk….Wat was dit toch….. langzaam drong bij mij de reden van dit gevoel, ondanks de enorme malaise, waarin ik me bevond, steeds meer door…..

Ik was op een plaats geweest, waar alleen maar VREDE en LIEFDE heerste, ik had het gevoel dat ik ineens alles van het leven begreep en waarom alles ging zoals het ging, alsof ik over alles heen kon kijken. Hier begreep ik helemaal niets van, in die tijd hoorde je nooit over bijnadoodervaring, dus ik begon echt te denken, dat ik aan het malen was, maar tegelijkertijd wist ik diep van binnen zeker, dat ik echt niet gek was en dat, wat ik had ervaren, het ECHTE leven was, alleen liefde en begrip voor elkaar…. zo’n onuitsprekelijk puur en zuiver ervaren waar het echt om gaat in het leven….

Omdat ik zo ziek was, bijna 42 graden koorts bleek te hebben, had ik alle energie nodig om me zelf terug te vinden. Natuurlijk probeerde is terug te roepen in mijn herinnering, wat er nu precies was gebeurd, maar dat lukte nauwelijks, ik viel telkens weer in slaap.
De zuster, die op mijn roepen bij me kwam, vertelde dat ik daags tevoren ernstig ziek was geworden en dat ik me maar heel rustig moest houden….

Ik begreep er steeds minder van, kon het allemaal steeds minder plaatsen.
Als ik probeerde iemand over deze ervaring te vertellen, was het steeds weer: “Ja, maar je bent héél erg ziek geweest…”….Tot ik, bijna 10 jaar later, in 1975, ik was bij een gebedsgroep, waar 2 dierenartsen en een kandidaat-notaris met hun echtgenotes aan deelnamen, eindelijk weer over mijn ervaring durfde vertellen en daar van de gastheer te horen kreeg…: “maar… dan heb jij een echte bijnadoodervaring gehad, wat bijzonder! Ik heb daar een boek over van een Amerikaanse arts Dr. Moody, dat wil ik je wel lenen, dan kun je daar méér over lezen”.

Dat nam ik natuurlijk dankbaar aan en bij het lezen van iedere bde kwam alles weer terug wat ik had beleefd en raakte ik telkens weer tot tranen geroerd, bij die herhaalde bevestiging van mijn zo intieme eigen ervaring, die mijn hele leven heeft veranderd.
Inmiddels ben ik, door een pas op 48-jarige leeftijd ontdekte aangeboren heupdisplasie, en na vele heup- en knie-operaties rolstoelafhankelijk, maar dat is voor mij niet belangrijker dan het is, ik ben blij dat ik nog mag leven en zo nu en dan getuigen over mijn bde en daar soms anderen mee te helpen, om niet bang voor de dood te hoeven zijn, maar….. er te zijn voor elkaar!!!

Met vriendelijke groet,

Mieke A.M. Meeuws