BDE Verhaal 12

Kleine BDE

Allereerst wil ik vermelden dat ik de  naam “bijna dood ervaring” niet correct vind, liever noem ik het “even dood ervaring” daar ik het scheiden van lichaam en ziel zie als dood zijn voor de wereld.

In mijn 16e levensjaar heb ik door een ongelukje ruim 2 weken moeten liggen, toen ik voor het eerst opstond om zelfstandig naar de WC te gaan voelde ik al het bloed uit mijn hoofd zakken, ik ben gaan zitten en niet veel later zoals mijn ouders mij verteld hebben zakte ik weg in een onmogelijke houding en liet al mijn ontlasting lopen. Hier begint voor mij de verreweg beste ervaring die ik ooit in mijn leven heb mogen meemaken.

Aan de omgeving waar ik mij in bevond heb ik weinig herinnering, ik weet alleen dat ik erg verbaasd was hoe het voelde geen lichaam te hebben, er was geen last van mijn schouders gevallen, maar ik had gewoon geen schouders meer. De weg naar boven kan ik mij totaal niet herinneren, maar die moet er zijn geweest, want eenmaal boven gekomen werd ik zeer hartelijk ontvangen. Ik heb me nooit meer welkom en gewaardeerd gevoelt dan bij dat ontvangst, ik heb een gesprek gehad met een persoon en vaag denk ik te herinneren dat er nog iemand bijkwam gedurende het gesprek. Van het gesprek kan ik mij alleen het einde herinneren, als ik mijn ouders mijn naam hoorde roepen. Ik werd verzocht er aandacht aan te schenken en naast mij opende de witte ‘wolkenvloer’ zich een stukje, ik boog eroverheen om naar beneden te kunnen kijken. Ik zag van erg grote hoogte de wereld en in no time zoemde ik in op de plek waar mijn naam werd geroepen. Ik zag mijn ouders voorovergebogen staan boven mijn lichaam welke ze op de bank hadden gelegd, even bleef ik er naar kijken en zag hoe bezorgd mijn ouders waren.

Weer omgedraaid naar de persoon van het gesprek zei deze mij dat ik terug moest gaan, ik smeekte hem meerdere malen of ik niet kon blijven, maar dat mocht niet. Toen hij uiteindelijk vertelde dat ik wel terug MOEST omdat ik nog een taak had te vervullen stemde ik ermee in. Ik draaide me weer om en sprong in het gat en werd in een flits naar beneden gezogen, mijn lichaam in. Ik voelde mijn ziel weer contact maken met alle functies in mijn aardse lichaam, mijn ouders vertelde mij dat ik erg spastisch weer bijkwam welke de dokter later betitelde als epilepsie, ik wist wel beter.

Even een moment was ik erg boos dat mijn ouders mij hadden teruggeroepen en ik al dat moois moet missen, een erg egoistische reactie, maar dat duurde ook niet lang en heb het hen ook nooit kwalijk genomen. Wel kan ik zeggen dat sinds die tijd ik ben gestopt met leven zoals het behoort volgens de aardse wetten.

Ruim 25 jaar heb ik gezocht naar wat mijn taak kan zijn, vele dingen gedaan die volgens mij op dat moment mijn taak kon zijn. Momenteel denk ik dat mijn taak is om vele BDE-ers te motiveren. Ik denk dat het tijd is geworden de wereld te laten weten dat de Hemel echt bestaat. Alle geloven die er op dit moment op aarde zijn, geven niet de juiste handreiking, daar elk is geschreven en uitgelegd in de eigen tijdsgeest en toestand van het menselijke denken op dat moment. Ik ben van mening dat dit tijdperk een meer wetenschappelijke benadering van de aanwezigheid van de hemel behoeft. Een ieder die de dood heeft gekend heeft een klein stukje van de puzzel meegekregen. En ook zullen de overeenkomsten van alle geloven een grotere waarheidsbevinding hebben dan de verschillen. Zo gaat elk geloof dat ik ken over goed en kwaad doen tegenover de medemens. Hiermee wil ik niet zeggen dat de geloven niet juist zijn, ze zijn gewoon niet meer toereikend voor de huidige tijd en te vaak slecht ge-evolueert. Een ieder kan de voorbeelden aanwijzen.

Wetenschappelijk gezien zal het zo zijn dat als bezoeken aan het hiernamaals zo vaak voorkomen er een grote kans is dat het ook waar is, meten is weten.