BDE Verhaal 2

Een getuigenis van Milo.

Ik zou heel graag mijn verhaal willen delen met andere mensen die als kind een BDE kregen, mensen, die het ook lang ontkend hebben en het moeilijk hebben gehad na de ervaring, omdat het moeilijk te bevatten is en een gevecht om uit te vinden: ?Hoe vertel ik dit aan iemand, die mij gelooft en mijn ervaring serieus neemt? Ik heb er 20 jaar overgedaan om deze ervaring bij mezelf te erkennen.
Ik heb een BDE gehad op mijn achtste jaar in 1984, doordat ik in coma ben geraakt. Ik ben één van de jongste nierpatiënten, hier in Nederland, die het overleefd heeft en een experiment ben geweest voor de medische wereld. Dit lot is op mijn tweede jaar toegeslagen voor mijn groeiproces. Ik heb inmiddels een heel medische dossier achter de rug. Er komen nu steeds meer kinderen bij met nierproblemen. Ik heb de allereerste klappen opgevangen, omdat er toen nog maar weinig ervaring met dit soort kinderen was. Ik ben een koploper van de achtereenvolgende kinderen met dit probleem. Ik begeleid ze door het leven heen. Ik heb die opdracht gekregen en ook de kracht ervoor om dit te voltooien. Een zware opdracht.

Ik ben nu 32 jaar, kalenderleeftijd, maar doordat ik op allerlei diëten heb gestaan is mijn lichamelijke/geestelijke groei achtergebleven. Maar nu, sinds ik de BDE heb erkend, ervaar ik in mezelf een flinke groeispurt op geestelijke/zielsvlak, zodat ik mezelf amper bij kan houden.

Ik heb veel in het ziekenhuis doorgebracht en niet de leuke dingen van het kind zijn heb kunnen doormaken, maar goed, ik weet nu dat ik een oude ziel heb en dit dus bij mijn zielsgroei hoort. Momenteel heb ik nog veel bevestiging nodig, omdat ik nog niet 100% op mijn eigen geest en lichaam kan vertrouwen door de ondervoeding, omdat ik aan het herstellen ben van mijn zware opdracht in mijn jeugd waardoor ik al jong geconfronteerd werd met het leven. Ik ga nu mijn jeugd in. Ik heb de oude dom in mijn kinderjaren opgedaan bepaalde bewustzijn waar men vaak op latere leeftijd bewust van wordt. Ik heb nu kennis waar het leven omdraait en dat is om mensenlevens. Een mensenleven is kostbaar/waardevol en onbetaalbaar bezit wat niet in geld uit te drukken is. Het materiele zaken boeit mij niet! Het is leuk om het te hebben, maar het is onvervangbaar van een mensenleven. Het materiele zaken is niet mee te nemen na onze stoffelijke dood alleen de kennis wat jij&ik hebt/heb opgedaan in jouw&mijn leven en is opgeslagen in jouw&mijn ziel, wie ik & jij als persoon ben/bent geworden dat vormt jouw&mijn persoonlijkheid!

Sinds ik de BDE heb erkend na al die jaren van ontkenning, ontplooit zich iets in mij en ik vind dat ook best moeilijk, omdat ik het met heel weinig mensen kan delen.
Mensen verklaren mij voor gek of blijven bij mij uit de buurt, mensen vinden dat ik vaak negatief reageer, maar onbewust krijg ik hun energie door en daarvan word ik me nu bewust, dat ik de pijn aanvoel van de ander. En ik heb dit altijd als persoonlijk aangetrokken en dus vastgehouden wat mij heeft doen blokkeren.

Steeds meer ontplooit zich in mij een hooggevoeligheid en helderziendheid dit zijn kennermerken, die een BDE meekrijgt na zo?n ervaring.
Op momenten dat ik mezelf goed voel, omdat ik zelf nog niet helemaal genezen ben van de nierdialyse, dan zie ik bij de ander de aura’s. Het menselijke lichaam valt weg en zie ik alleen de ziel en geest de energiebanen rondom het lichaam, die niet zichtbaar zijn voor andere mensen, die nog bewuster moeten worden om dat eigen te maken om te zien waar de blokkades zitten in het energieveld rondom het astraal lichaam en dat manifesteert in het stoffelijk lichaam. Doordat ik zo hooggevoelig ben voel ik me behoorlijk geïsoleerd, omdat ik zoveel binnen krijg van alle mensen daar moet ik leren mee om te gaan om me af te schermen anders gaat het ten koste van mezelf wat in de jongere jaren is gebeurd, dat ik het nog niet kon relativeren toen ik nog kind was waar de pijn/verdriet vandaan kwam. Doordat ik een gevoelsmens ben trok ik me die pijn/verdriet aan van de ander en liet niet goed los in liefde. Dit heeft mij al heel jong doen blokkeren en op de zwakke plek gaan zitten bij mijn nieren. En nu is het nog zoeken van waar de pijnlijke energie vandaan komt van welk persoon. Door de ervaring weet ik nu, dat dit heeft moeten gebeuren zoals ik al eerder zei, dat er steeds meer kinderen bijkomen met dit probleem. In de jaren 70 was er nog weinig bekend/ervaring met dit soort kinderen. Nu is het een lopende bandwerk geworden. De medische wereld kan de druk hierdoor niet meer aan. Door de nieuwe Wet orgaandonatie, die niet wordt gewijzigd, is het probleem alleen maar groter geworden door de lange wachtlijst om in aanmerking te komen voor een donororgaan.

In mijn BDE ben ik echt letterlijk uit mijn lichaam geweest en heb een reis gemaakt in de tijd (toekomst). Nu zie ik dingen en maak ik dingen mee, die ik 21 jaar geleden al gezien heb. Dat vind ik zo onwerkelijk, gewoon moeilijk te bevatten. Ik ben begeleid door mijn overleden opa, die mij alles heeft verteld over het leven en waar het leven nu en in de toekomst naar toegaat en dat mensen eerst een enorme negatieve spiraal naar beneden gaan maken en dat er veel slachtoffers gaan vallen. Mensen die niet willen luisteren naar hun innerlijk worden van de aarde weggehaald, die zijn er nog niet klaar voor om deze bewustzijngraad aan te gaan met zichzelf in hun innerlijk. We gaan naar een andere tijdperk toe, dat gaat gepaard met bewustzijn verschuivingen. Veel mensen zullen hiermee problemen meekrijgen, omdat men het moeilijk vindt het oude bewustzijn van het materialisme in onze samenleving wat de overhand heeft los te laten. De overgangsgraad van bewustzijn in de mens is in volle gang om wakker te willen worden, maar door onze Ego wordt het nog niet helemaal gehoord, het willen horen dit wordt niet herkent/erkent als normaal gevonden en wordt weggedrukt met nare gevolgen van dien, dat gaat gepaard met ziekte. Doordat de levensenergie niet op de natuurlijke manier kan stromen, omdat de bewustzijngraad wordt tegengehouden voor onze geestelijke evolutiegroei om vervolgens na onze stoffelijke uittreding in één van de sferen in het hiernamaals te komen waar op dat moment onze bewustzijn begeeft. Leef je in licht, dan zal je in de lichtsferen terechtkomen. Leef je in het duister, dan zal je ook in het duistere sfeer terechtkomen en krijg je weer de kans om geïncarneerd te worden om hierop aarde de eerdere fouten goed te maken en om vervolgens om innerlijk in het licht te komen. Het licht zit in ons verscholen. En niet daarbuiten.  Ik heb de aarde van bovenaf gezien, alles waargenomen, gezweefd door de tijd en ruimte van het universum en kennis meegekregen die moeilijk te verwerken is in de ziel/geest. De mens zit in een emotionele obsessie geld. Steeds maar weer meer willen terwijl de rijkdom/schatkamer in onszelf leeft.

In mijn jeugd heb ik nauwelijks een vriendenkring kunnen opbouwen, want ik was altijd onderweg naar het ziekenhuis om mijn opdracht te volbrengen, namelijk de kinderdialyse op gang te zetten als experiment voor de medische wereld en de rest van de bevolking. Ik heb me in het verleden erg eenzaam/alleen gevoeld en nu heb ik dat nog wel, omdat er weinig mensen zijn in mijn omgeving die hierin geloven of me serieus nemen en dus alleen de ziekte zien of het zo willen benoemen terwijl het positief werk is. Het begint me beetje op te breken, want ik wil ook onderling kunnen communiceren, in mijn eigen spirituele taal, met leeftijdgenoten van begin twintig tot 30 jaar.

Ik heb enorme krachten meegekregen om mensen te helpen om te helen, al ben ik nu eerst bezig met mijzelf te genezen, om mijn eigen nieren weer te laten functioneren.
Ik heb een belangrijke opdracht/boodschap voor de wet ?orgaandonatie?, die nu centraal staat, omdat de donoren teruglopen. Ik mag bewijzen, dat men de kracht heeft om zichzelf te genezen, dat organen weer kunnen helen en functioneren. De ziel en lichaam heeft een zelfhelend vermogen, geneest de ziel, dan gaat het lichaam daarin mee. Ik heb meegekregen, vanuit mijn BDE, dat de ziel onze “IK” maakt, onze persoonlijkheid, wie wij als mens zijn, en dat die ziel het lichaam bestuurt. De wervelkolom zie ik als de stam van het leven, want wij als mens zijn immers deel van de natuur zelf. Alles wat er zich in ons lichaam afspeelt, dat zie je terug in het dagelijks leven van de natuur.

Ik zit enorm te zoeken hoe ik met mijn hooggevoeligheid kan omgaan, want nergens staat geschreven dat ik die begaafdheid. Ik heb geen diploma meegekregen na die ervaring, maar ik ben ook een mens en maak ook inschattingsfouten.

Ik zoek erg naar erkenning, maar langzamerhand geef ik die erkenning aan mezelf en kan ik zeggen: “Ik weet wel beter.” Dit zijn krachtige uitspraken naar jezelf toe. Maar soms is het ook wel fijn om erkenning te krijgen van een ander, dat ik wel hoogbegaafd ben al ziet men dat niet in één oogopslag. Dat moet groeien. Het is een proces, ook naar mijzelf toe, om dit te erkennen bij mezelf.
Pas als er de erkenning is, kan de genezing plaatsvinden en kan ik langzamerhand de ander gaan helpen. Het klinkt wel wat alsof ik naast mijn schoenen loop om dit zo te benoemen, maar als iemand anders het niet doet, geef ik mijzelf het compliment maar.

Het zegt al heel wat, wat ik doorgemaakt heb, dat ik geestelijke kracht heb en dat dit al het vermogen is om in de kinderjaren onbewust met de geest te werken en dat ik nu er bewust van word waardoor ik hiermee aan de slag kan gaan om anderen te helpen.

Anderen zien “ziekte” als negatief, maar het is positief het is groei en dus ook intelligentie wat niet uit een studie boek te halen valt. De bewustzijnsgraad wordt erdoor bepaald. Het is zielig mensen blijven uit de buurt, omdat zij dit dus als negatief ervaren. Als ik over de dialyse praat, dan zijn mensen vaak niet meer geïnteresseerd, want het komt te dichtbij voor hen en daar willen ze niks van weten, dus ontkennen ze het. Door het te ontkennen vormt dit zelf een blokkade bij henzelf, zelf ontkenning. Mensen oordelen maar raak, uiteindelijk oordelen ze over zichzelf men weet niet waarover ze praten, omdat ze het zelf niet doormaken/doorvoelen. Ziekte valt niet uit de boom, dat heeft een oorzaak en gevolg waar we uit kunnen leren als we ervoor openstaan. Kinderen krijgen vaak een stempel op zich gedrukt, dat ze een achterstand hebben, maar kinderen die ?ziekte? doormaken en dus groei is voor het kind zelf, maar ook voor de omgeving, familie, kennissen, school, werk etc., die hebben al een bepaalde bewustzijn waardoor ze dit kunnen dragen voor de groei voor henzelf en voor anderen om zodoende elkaar te kunnen helpen voor bewustzijnsgroei. Kinderen die ?ziekte? als groei doormaken, hebben een grote pijngrensgraad om zodoende de ander te kunnen helpen. De medische wetenschap artsen, chirurgen, verpleging etc., die groeien ook weer door de ?patiënt? waardoor wat er eerder fout is gegaan bij een bepaald persoon/personen de ander er weer beter erdoor geholpen is.

Ik heb de taak op me genomen om dit zware positieve werk te doen om anderen te helpen met mijn geestelijke bewustzijn. Mensen zijn er vaak niet van gediend als je tegen ze zegt: “Dat kun je beter, maar niet doen zoals roken, alcohol drinken, te hard werken, want het is slecht voor de gezondheid.” Mensen pakken dit als bemoeizucht op. ?Waar bemoei je mee, het is mijn leven en ik doe wat ik met mijn leven wil doen. Daar heb ik geen toespraak voor nodig.? Men pakt het dus zelf negatief op, al is het goed bedoeld. We mogen best wel bezorgt zijn naar elkaar toe we zijn immers hier om elkaar te helpen en we zijn verantwoordelijk voor elkaar.

Voor mij is het best wel moeilijk om al van tevoren aan te zien wat er met die gene gaat gebeuren. Ik moet het laten gebeuren want dat is voor die persoon zijn/haar zielsgroei om dat door te maken. Want van fouten leren we en worden we sterker en dat is positief. We krijgen dingen op ons pad die we aankunnen en die bij onze zielsgroei hoort.

Ik zoek steun, want het is mooi wat er in mij gebeurt, maar ik ga me ook steeds meer realiseren wat dit gaat betekenen voor mijn medepatiënten en voor de medische wereld, dat ik de huidige visie hierop helemaal om kan gooien, want de medische wereld houdt zich nog steeds vast aan orgaantransplantatie, van een levende of van een donor. Maar ik weet dat de mens uit cellen/weefsel bestaat. Elke cel heeft een functie, en allemaal werken ze samen. De mens werkt dus eigenlijk samen met andere levende cellen net zoals wat er in ons eigen lichaam gebeurt. Het lichaam is één grote celmachine. Elke cel in ons lichaam heeft invloed op de ander en zo kan het lichaam functioneren/samenwerken. Dat zie je dus ook weer terug in het dagelijks leven. Elk persoon heeft invloed op de ander of ze dat nou willen of niet onbewust werkt dat toch door en om zo met elkaar te kunnen samenwerken voor de zielsgroei/bewustwording. De cellen hebben geheugen. Ons denken beïnvloed ons celgeheugen. Dus door gedachtekracht kun je de cellen weer herprogrammeren. Net zoals bij een computer, die overvol raakt, waar bestanden worden gedelete om hem weer beter te laten draaien. Zo werkt het ook bij de mens, oude en onnuttige denkgewoontes moeten gedelete worden en weer hergeprogrammeerd om opnieuw fris en schoon te kunnen functioneren. Als men een donororgaan ontvangt, dan krijgt die gene een stuk emotionele persoonlijkheid van donorgever, want in de orgaancellen daar bevinden zich de gedachtes van de persoon. Als de ontvanger de orgaan ontvangt, dan krijgt die gene een stukje persoonlijkheid van de ander in zijn/haar lichaam en dat is vreemd. Het afweersysteem reageert daarop en zal het afstoten, dat is niet van mij, weg ermee!. Je kunt dingen gaan doen die je anders nooit eerder deed. Je kunt erdoor verward raken, dit ben ik helemaal niet waardoor bepaalde strijd/frustratie met jezelf in de knoei komt te zitten.

Wie graag in contact wil komen met mij en hierin wat ziet en wil delen, neem dan contact met mij op.
E-mail: MiloHeerkens@casema.nl

Een uitgebreid verslag van mijn BDE.
Ik zit momenteel nog in de fase om het nog steeds te leren erkennen en een plaats te geven in mijn leven – al heb ik het wel al gedeeltelijk erkend – nu heel langzaam de herinneringen vrijkomen van wat ik meegemaakt en gezien heb.

Het is een heel proces om dit toe te laten. Zo?n grote impact heeft zo’n ervaring.
Zelf zit ik ook nog in een proces van genezing waar veel energie in gaat zitten. Maar mijn eigen genezing staat nu nog altijd op de eerste plaats.

Wat ik nu weet en me kan herinneren, is dat ik uit mijn lichaam ben geweest.
Door een donker tunnel en op het eind een heel fel licht eenmaal door de poort van de hemel
een andere wereld heb gezien met zoveel kleuren, een soort paradijs met zoveel voorwaardelijke liefde, vrede en acceptatie.
Verder ben ik door mijn overleden opa begeleid, die mij heel veel verteld heeft over het leven: ?waarom dingen gebeuren? en hij heeft me ook de toekomst laten zien.
Ik heb heel mijn levensfilm gezien en ook al een voorproefje voor het vervolg van mijn leven in volgend leven. Alleen, dat zie ik nu nog niet. Dat zal ik wel op het einde van dit leven te zien krijgen.

Ik heb meegekregen, dat wij als mens de natuur zelf zijn en dat we hoog nodig verandering moeten aanbrengen aan ons gedrag, want anders gaat de natuur/aarde eraan en dus ook de mens zelf.
Ik heb vlak boven de aarde rondgevlogen met mijn opa en zo ook de prachtige natuur van bovenaf kunnen waarnemen waaronder de jungle/oerwouden, dat deze ernstig bedreigd worden en dat dit ons lucht kan kosten, want de oerwouden zijn immers onze longen om te leven.

Ik heb meegekregen, dat er veel hulp nodig is, ook voor de derde wereld landen waar veel ziekte/armoede heerst.
Ik heb dit gezien, dat ik in de toekomst daarheen ga reizen om die mensen te helpen, om hen te leren om met hun geestelijke kracht om te gaan, zodat ze in staat zijn om zelf van aids af te komen, door puur via gedachtekracht te communiceren met je eigen lichaam.

Ik heb meegekregen, dat leven en dood één geheel is, want samen vormt dit het leven.
Er is alleen maar leven. We komen en gaan.
Mensen zien de dood als negatief, maar het is een continue doorstroming.
Net zoals er in ons lichaam ook doorstroming aan de gang is, tenzij er dus blokkades zijn, die je dus ook weer in het leven van de natuur terugziet. In het lichaam moet op zijn tijd een grote schoonmaak gehouden worden om weer fris te kunnen functioneren, energie kan stromen. Zo gebeurt dat ook in de natuur buiten onszelf. Er zal een grote schoonmaak gehouden worden op aarde. Als we ons gedrag niet bijstellen zal de aarde opspelen. Die symptomen zijn al zichtbaar, voelbaar. Vaak hoor je van mensen, als GOD bestaat waarom laat hij dit toe. Wij als mens zijn de hoofdoorzaak van onze eigen vrije wil met het gevolg van oorzaak en narigheid.
Er overlijdt iemand, die maakt weer plaats voor een baby’tje, zodat die ziel weer een kans krijgt om te leren/groeien, nieuwe kansen om een betere ziel te worden, totdat je zo ver bent gegroeid dat je als gids mag waarnemen en anderen begeleiden.
Dat kan ook in het leven zelf, in het stoffelijke lichaam, zoals ik dat nu doe, want ik weet nu dat ik in verbinding sta met het universum en contact met hen heb om hier op aarde te observeren, te registreren, waar te nemen en dit door te geven aan boven, wat er goed en slecht gaat. Ik ben een helper van het lichtwezen, zoals ze hem noemen GOD.

Alles wat er zich in ons lichaam afspeelt, dat zie je terug in het dagelijks leven. Er is continue aanvoer en afvoer van voedsel en afvalproducten. Vrachtwagens brengen voeding naar de mensen toe en vuilniswagens halen het afval weer op. In ons lichaam zijn ook constant werkers aan de gang. Wij brengen voeding naar binnen, dat wordt allemaal verwerkt door de samenwerkende cellen/organen en wat goed is wordt vastgehouden en wat niet nodig is, wordt uitgescheiden.

Hier spreek ik ook weer over de natuur ?de Druk? In de natuur wordt er over gesproken van hoge- en lagedruk, dan is er mooi weer of slecht weer opkomst. Deze druk is ook weer terug te zien in de mens zelf. Als er een hoge druk op de mens wordt opgelegd, dan kan het hart, lichaam niet meer aan. Men is niet meer geaard. Het onder lichaam wordt vergeten, want er wordt gewerkt met de geest. Het gevoelsorgaan wordt ontkent van bepaalde seintjes, die het lichaam afgeeft en zodoende bouwt men een hoge druk op zoals men dat benoemt ?hoge bloeddruk?.
We zitten nu in een economische crisis en iedereen is in rep en roer om de oude economie terug te krijgen, maar men zal in gaan zien, dat dit niet haalbaar is. Het is wel haalbaar, maar met gevolg van, dat men het niet meer aan kan en dus instort. We gaan een tijd in om in te zien, dat geluk ook in andere dingen zit en wat veel waardevoller is en dat iedereen gelijkwaardig is ongeacht wat de diploma is. We leren van elkaar jong van oud en andersom. Al wordt het nu nog weinig toegegeven naar elkaar toe.
Er wordt nog te vaak alleen op de fouten geattendeerd terwijl complimenteren naar elkaar toe ook zo belangrijk is om het zo in balans te houden van positieve- en negatieve energie.

Ik heb de dringende boodschap meegekregen, dat er veel hulp nodig is omdat veel slachtoffers gaan vallen aan ziekte, handicaps omdat we te veel willen en slechte voeding gebruiken. Men kan de hoge druk niet meer aan,
doordat er te veel stress heerst dat de lat te hoog wordt gelegd. De eisen worden onacceptabel.
Het kindje in de baarmoeder voelt dat allemaal, krijgt zuurstofgebrek, waardoor dingen gaan uitvallen. Het kindje en de moeder staan direct met elkaar in verbinding met de navelstreng/hartslagader, dus het kindje voelt dan ook als de moeder stress/hoge bloeddruk heeft. De schadelijke stoffen zoals roken, alcohol slechte voeding. Dat ritme van het levenspatroon wordt allemaal doorgegeven aan het kindje. Kinderen zijn het evenbeeld van de ouders/volwassene(n). Het gedrag van het kind, dat weerspiegeld terug naar de ouders volwassene(n) want dit speelt ook in hen of heeft een rol gespeeld. Kinderen worden vaak in hun gedrag als lastig ervaren terwijl eigenlijk ouders/volwassene(n) ook in dat gedrag zitten, dat is dan moeilijk voor de ouders/volwassene(n) om dat te aanvaarden wat er bij henzelf speelt. Het is dus confronterend een spiegeling. Het kind wordt ontkent, in zijn/haar gedrag omdat de ouder zichzelf ook ontkent. Om het kind te kunnen erkennen zal de ouder eerst zichzelf moeten erkennen om zodoende het gedrag van het kind te kunnen veranderen/verbeteren. Het kind neemt het gedrag over van de volwassene(n), omdat die het voorbeeld zijn in hun ogen. De eerste instantie zijn dat de ouders, maar ook andere mensen spelen hierin een rol. Zo gebeurt het nu nog dat de kinderen tegen de volwassene(n) opkijken terwijl we allemaal één zijn en we van elkaar kunnen/mogen leren jong van oud en andersom. Kinderen/pubers etc. hebben net zo goed een grote verantwoordelijkheid. Het gedrag en emotie van het kind, dat heeft zich al gevormd in de baarmoeder. Het kind staat indirect met het gevoelsleven van de moeder in verbinding. Daar komt ook bij kijken dat de vader hierin een rol speelt, want de zaadcel is de persoonlijkheid (gedrag&emotie) van de vader, die twee samen vader&moeder dat vormt het nieuwe levend wezen het kindje. Waar het kindje mee moet zien te leren (over)leven. Daarbij komt kijken dat het kindje eigenlijk een individuele ziel is en krijgt lessen wat bij zijn/haar groei past. De ziel zet zijn/haar groei weer voort waar het gestopt is in vorig leven.
Maar het is naderhand wel te herstellen, indien nodig, door goede begeleiding bijvoorbeeld door regressie- of reïncarnatietherapie te ondergaan om zo terug te gaan naar wat er fout is gegaan en zodoende gevoelens te doorleven en los te laten zodat de universele energie zijn werk weer kan doen en door kan stromen om te helen/herstellen.

En ik mag daar ook aan meewerken, om die mensen te helpen, te genezen/begeleiden met mijn helderziendheid om zo de blokkades te zien en op te heffen. Maar ik moet eerst zelf stevig in mijn schoenen gaan staan.
Ik heb geleerd dat mensen zelf hun fouten moeten maken en dat ik pas kan helpen als erom gevraagd wordt. Dat kost mij best wel moeite, omdat ik van bovenaf van elke mens informatie heb meegekregen. Dus als ik een persoon tegenkom dan krijg ik al informatie door over die persoon, over wat er aan de hand is/of gaat gebeuren en dan is het moeilijk om mijn mond te houden.

Na mijn ervaring, het terugkomen in mijn zieke lichaam en weer op aarde terug te komen, dat heeft me behoorlijk pijn gedaan. En daar ben ik dus ook enorm boos over geweest, zo erg dat ik geprobeerd heb om dood te gaan, omdat het daar zo veel mooier is dan hier op aarde. Voor een ander is dit moeilijk te bevatten als je het zelf niet hebt meegemaakt/waargenomen.

Veel meer vrede was er en ik ben eigenlijk in een hele diepe depressie geraakt, nog meer dan ik al was, want ik kon als kind hierover niet spreken. Wie zou mij geloven als kind zijnde. Er zou gezegd worden, dat ik in een fantasiewereld leefde. Nu in deze tijd van de twintigste eeuw komt daar langzaam verandering in, dat meer gesproken wordt over het hiernamaals en over spiritualiteit.
Ik heb een tijdje gehad, dat ik constant wegviel zodra ik in het licht keek, of in de zon. Nu weet ik waarom, omdat ik onbewust als kind weer naar die wereld wilde.
Men concludeerde, dat ik epilepsie had, het was heel frustrerend in die jaren vlak na de gebeurtenis. Ik vond het, en nu nog wel, niet eerlijk dat ik terug moest. Eerst iets prachtigs mogen zien en vervolgens weer terug naar deze keiharde wereld en in een ziek lichaam te moeten komen om vervolgens mijn opdracht in het leven af te maken.
Maar goed, ik weet nu door de BDE, dat de mens de natuur zelf is.
Ik weet dat er uit een heel klein celletje weer iets tot bloei kan komen en weer kan gaan werken. Net zoals bij een plant of boom, die in de herfst afsterft/kaal is, maar er blijft leven in de plant/boom zitten. Dat hele kleine knopje van leven kunnen wij niet zien, maar wel hoe het weer tot bloei komt in de lente. Sommige zijn laatbloeiers en de ander zijn weer vroeg. Zo gaat het ook bij de mens, dat houdt de natuur in evenwicht. Er zijn heel veel benamingen in het leven/natuur, die het menselijk lichaam ook heeft zoals hersenstam net zoals een boomstam hier begint het leven als de zaadcel van het mannelijk geslacht en de eicel van het vrouwelijke geslacht samen komen en zo tot embryo vormt, de ziel wie wij zijn als mens reïncarneert op het moment van de ontmoeting. Om zodoende te wennen aan het nieuwe lichaam/controle te krijgen, want de ziel wie wij zijn bestuurt het lichaam. Reïncarnatie is ook weer terug te zien in het leven zelf zoals het woord(en) reïntegratie, reïntegreren. Iemand, die geen werk heeft en wil gaan werken, komt in een reïntegratieproces. Iemand die zijn/haar liefdespartner ontmoet, zij samen integreren in hen leven.
De aarde bestaat grootste gedeelte uit water. Als er geen evenwicht is tussen water en vaste land bijvoorbeeld dat er te veel regen valt, dan is de kans op overstroming. Het menselijk lichaam werkt het net zo, want het lichaam bestaat ook het grootste gedeelte uit water en dat water moet toch weg anders overstroomt het in het lichaam en krijgt men over vulling/vocht vasthouding. De nieren zijn organen, die het vochtbalans in evenwicht moeten houden. Ze regelen ook bepaalde hormoonhuishouding in het lichaam. Dit zijn ingewikkelde organen met aantal belangrijke functies voor het lichaam.
Dat houdt het leven van allen in evenwicht, om elkaar te kunnen helpen.
Elke cel in ons lichaam heeft een functie en staat indirect in verbinding met de ander om zo te kunnen samenwerken, zodat het lichaam kan functioneren. Het lichaam is één groot celmachine wat wij met ons denkvermogen/bewustzijn besturen. De samenwerkende lichaamscellen dat vormt ons als mens, zodat wij met elkaar kunnen communiceren/samenwerken net zoals het in ons lichaam gebeurt.

Het is me zwaarder gevallen de opdracht, dan dat ik verwacht had voordat ik naar de aarde toekwam.
Ik vind het ook dan best moeilijk om dit bloot te geven, want men kijkt mij erop aan met wat ik vertel, dat het negatief is, maar negatief is positief en andersom. Ik heb deze kennis van de andere wereld meegekregen wat er met de wereld aan de hand is.
De moeilijkste opdrachten in het leven worden aan de beste leerlingen gegeven!
De rijkdom zit in onszelf, de bron waar de onvoorwaarlijke liefde leeft.

Groetjes en liefdevolle kracht toegewenst! Milo