BDE Verhaal 6

Licht-zinnigheid:

Voorbij taal en weer terug.

Vader, Zoon, Heilige Geest,

God, Jezus, Christus

Na lang ziek zijn, dieper en dieper, zwaarder en zwaarder zonder concrete diagnose, en uiteindelijk een halfjaar ziektebed, werd mij “Ga liggen” ingegeven. Dat was

11.30 u. ‘s nachts in de eerste helft jaren ’90.

Ik ging liggen en was volkomen kapot, uitgeput en kon niet meer. Ik vouwde mijn handen op mijn buik en bad: “God Almachtige, ik geef mij aan U over en leg mijn leven in Uw handen”. Dit was zeer intens welgemeend en bij mijn weten, had ik in deze geen associatie waarop het misschien lijken mag toen Jezus gelijkende woorden sprak aan het kruis.

Diepe ontspanning…. Ik gleed weg, heel diep (in me) weg. Totale stilte en (in) duisternis. Tot het punt van  Licht; deze zie ik al zolang ik me kan herinneren wanneer ik de ogen sluit.

Pijn nam af hoe meer ik dat punt naderde. Vergelijkbaar met een trechter waarin men afdaalt en waar deze samenkomt, maar dan horizontaal; een opening zo groot als een speldeprik. Ik ‘leunde’ daar tegenaan met kruin, kon ‘er door’ d.m.v. ‘tot niets’ te geraken voelde ik hoe ik mijn lichaam verliet. Voelbaar d.m.v. het wegtrekken van de pijnen.

De eeuwige hoofdpijn als eerste, vervolgens de aangezizchtspijnen, linkerkant hoofd/gezicht/kaak/hals. Dan het verdwijnen van ‘pit (gevoel) in de keel’, het verdwijnen van de pijn uit mijn linkerschouder, idem m.b.t. hart(pijn), de pijn rechts onderin de buik, pijn uit de rechterknie.

De ‘uittreding’ (BDE? Out of Body…?) dateert van vroeg in de jaren ’90. Mijn geboortejaar is 1962. Achteraf (2002 op 40-jarige leeftijd) is de altijd aanwezige pijn rechts onderin de buik verklaard: Dispositionele ligging van beide nieren, als ‘siamees’ in foetaal stadium rechts onderin de buik gelegen; niet van elkaar gescheiden en afgetakt en de aorta omgevend.

Ik verliet mijn lichaam door de kruin. Maar ook ging ‘het pad’ naar beneden. Nu zou ik zeggen, onderuit de hersenstam. Ik was ‘erdoor’ en waar ik ‘terecht’ kwam:

Vader-Moeder-Kind. Heel! Een lange dunne buis (?) zeer verlicht maar niet wit, eerder als de zon. Gelig. Ook in de ‘keerzijde’ van de trechter, zoals bij een zandloper, maar dan open? Er was het teken:

vis

En dat werd het teken:

lemniscaat

‘Erdoor’ zijnde ‘ontvangen’ in Liefde en Licht. Nooit een dergelijke Liefde ervaren. Geen enkele angst. De gehele ‘reis’ erdoor omgeven. Dit was: God.

Ik draaide mijn hoofd opzij:

Zag mijn vader en hij was als een Prins.

Zag mijn moeder en zij was als een Prinses.

Alles ‘in’ en om mij voelde als: heel! Het was baden (zweven?) in Liefde.

Veiligheid, Liefde, Respect, Vertrouwen. Alles volledig. Vol Ledig. God is leven, God is Liefde. God is Licht.

De enorme schoonheid van de Schepping ervarend en zijnd. Onvoorstelbaar en niet in woorden te vatten. 100% Gevoel waarbij ‘ver-stand’ enkel in dienst daarvan. Er was geen taal, enkel Zijn.

Ongevraagd (ongehoord?) wou ik verder. Het betrof nieuwsgierigheid. Ik ben geweest tot aan het deel (gebied?) waar ik ‘Het’ niet meer voelde en waar het kouder werd. En erg donker tot gitzwart. Hier moest ik niet zijn. Toch nog iets verder. Er was een soort muur, waar geen doorkomen aan was. Toch geprobeerd, kon er niet door. Het was ijzig koud daar. Daar was de dood. De dode dood. Ik keerde terug naar ‘het warme bad’. Rust en vrede. Opwarmend en lavend aan Liefde. Alles ontving ik in beelden en gevoel. Geen taal. Wel: Alles als vanzelfsprekend. Niets verwonderde/verbaasde me. De bron van ‘Het’ Zijn. Beelden gingen vredig en liefdevol door. Alles één, één met Alles. één-Saam.

Het werd stil. Ik wou blijven. Maar ‘moest’ terug. De bedoeling.

Het terugkeren verliep in omgekeerde volgorde t.a.v.: het verlaten. Ook werden in die volgorde de pijnen weer merkbaar.

Bij het ontwaken in bed keek ik naar de wekker. Gaf aan: 02.30h. Ik was 3 uur ‘weg’ geweest. Vreselijke hoofdpijn (kruin/fontanel). Zeer hevig stekend. Het gevoel er met een zwaard in te zijn gestoken en/of: een ‘punt’ hoofd te hebben.

Mijn huis; mijn slaapkamer; niets daarvan voelde nog als hetzelfde. Energetisch (incl. mezelf) helemaal ‘geladen’. Overal zichtbaar als mist/nevel. Ook vele geluiden van ‘knappen’ en ‘kraken’ heeft enige dagen geduurd. Kon niet eten of drinken. Wel wat water (uit de kraan) dat smaakte echter vreselijk en gaf haar leed als info in beelden en beleven. Ik kon ook niet spreken, lezen of schrijven. Ik zag en ervaarde ‘de wereld’ van de totaal tegenovergestelde kant. Was een en al: Gevoel. Het hoofd, het denken, het verstand draaide minimaal. Ik ‘zat in mijn buik’.

Deze ervaring heb ik meer dan 15 jaar weggedrukt ivm ‘etiketten’ welke ik ontving tijdens het praten erover bij huisarts, psychiater en 2 Jehova-getuigen. De etiketten waren respectievelijk: ‘waan-idee’ ,  ‘psychose’ ,  ‘het werk van satan’. Dat heeft mij destijds het zwijgen opgelegd. In dec. 2010 ‘opengebroken’ en in jan. 2011 begonnen met ‘het’ te beschrijven. Dat behoeft nog verdere uitwerking ivm de vele inzichten en info welke zich na de bde voordeden.