BDE Verhaal 8

Mijn naam is Annemarie en in 1975 ben ik 18 jaar.

Hierbij mijn verhaal hoe de BDE tot stand kwam.

15-8-1975

Het is midzomer en schitterend weer. We rijden op de motor, ik zit bij mijn vriend achterop. We zijn op weg naar de motorclub die 1 km verderop is. We rijden binnen de bebouwde kom met een rustige snelheid. Na het ongeval hoor ik later pas wat er is gebeurd, ik heb het niet zien aankomen. Er rijdt een auto bij een boerderij achteruit de weg op en heeft ons nooit gezien, we klappen er bovenop. Ik ben bewusteloos geweest, als ik bij kom zit er een mevrouw bij me met een nat washandje en legt dat op mijn hoofd, ik ben heel stil en besef dat er iets ergs is gebeurd. Mijn vriend zit verderop met een gebroken middenvinger en schreeuwt het uit van de pijn. De ambulance arriveerd, we kunnen samen vervoerd worden, ik lig beneden en mijn vriend boven. Tijdens de rit naar het ziekenhuis blijft de verpleger maar tegen me praten, hoe ik heet, waar ik woon, en dat ik niet in slaap mag vallen.

Op de EHBO in het ziekenhuis worden de wonden op mijn knie en elleboog schoongemaakt met prikkende jodium, ach wat doet dat zeer! Maar ja, wat moet dat moet. 24 uur later zal toch mijn knie gehecht worden en ga ik de OK in.

Er wordt mij verteld dat ik een zware hersenschudding heb opgelopen, en dat het nog net geen schedelbasisfractuur is. Ik heb namelijk 1 blauw oog, bij een schedelbasis heb je er 2.

Ik wordt naar een zaal gebracht voor drie personen, er ligt niemand. Even later komen mijn ouders en broer bij me kijken, ze zijn erg geschrokken dat één van de andere motorrijders kwam zeggen dat ik een ongeluk had gehad en in het ziekenhuis lag.
Ze bleven maar even, omdat ik niet de moed had om te praten. Lichte shock. Ik wilde slapen, zakte ook steeds weg. Iedereen ging naar huis en ik bleef alleen achter.

Toen viel ik in slaap en zag mijzelf uit mijn lichaam treden. Mijn lijf lag rustig in bed, mijn geest was aan de loop. Ik keek op mijzelf neer. Ik kwam grote groene velden tegen en voelde me super ontspannen. In de verte zag ik een heel sterk wit licht wat steeds dichterbij kwam. Het was een heel scherp licht, alleen deed het niet zeer aan je ogen. Ik voelde me daar zo heerlijk, zo rustig, zo bijzonder. Het is met niets te vergelijken. Niets lijkt erop.

En opeens is het voorbij. Ik ben weer terug in mijn lijf. Een zuster komt langs en vraagt hoe het gaat, en of ik wat te drinken wil. Ik heb nog een kleine 2 weken in het ziekenhuis gelegen, en dan mag ik naar huis. Nooit heb ik de BDE aan iemand verteld, terwijl het een hele ervaring is. Maar ik dacht dat dat zo hoorde. Had nooit eerder een ongeluk gehad! Ik was 18 jaar en had geen tijd om er erg bij stil te staan, was aan het puberen en dus met hele andere zaken bezig!

Wel kreeg ik meer interesse in paranormale zaken, kocht er ook tijdschriften over, heel apart vond ik dat. Bracht het niet met de BDE in verband, want daar had ik toen nog nooit van gehoord.

Dat ik net 30 jaar was, kreeg ik bij een kennis een tijdschrift in handen met een artikel erin over bijna dood ervaringen. Ik begon te lezen en alle stukjes puzzel vielen in elkaar. Dit had ik ook gehad, ik was er ondersteboven van. Zo erg herkenbaar. Op weg naar huis heb ik dit blad gekocht, ik heb het wel 10 keer gelezen. Ben er mee naar mijn moeder gegaan en verteld dat ik dat toen ook had gehad. Ze vroeg waarom ik dat nooit verteld had, maar ik had geen idee dat het eigenlijk heel erg slecht met me is geweest. Wat weet je ervan als je 18 bent, je wilt maar 1 ding, en dat is vooral leven. Ik lag toen ook niet op een intensive care.

Jaren later overleed mijn vader, toen mijn zus, mijn broer, mijn moeder en mijn jongste broer. Ik bleef alleen over van het gezin. Maar één ding was zeker, ik wist dat ze naar het licht waren en hoe heerlijk het daar was. Ik ben niet bang voor de dood. Ik hoop wel dat ik nog jaren mag leven, om mijn kinderen groot te zien worden.

Annemarie
Den Helder