BDE Verhaal 9

Hierbij wil ik schrijven, dat ik met veel belangstelling jullie website over doodervaringen heb gelezen. Ikzelf ben ook jaren geleden uit mijn lichaam gegaan, het was in het jaar `83 na de dood van mijn moeder.

Ik vind het ook heel moeilijk om zomaar op te schrijven wat er erna allemaal gebeurt is, wat ik wel weet , is dat mijn hele leven daarna op zijn kop is gezet. Verder kan ik mij nog heel goed herinneren, dat het mij als jong meisje,ook al eens is gebeurt, alleen praatte ik er nooit over. Er was toch niemand die naar je luisterde, instinctief heb ik er niet over gepraat, ik zat namelijk in die tijd in een weeshuis, bij de nonnen. Ik was ook te jong.

Wel weet ik, dat ik onbewust mijn hele leven heb gezocht naar de zin van mijn {het] leven. Na die uittreding in `83, dus de 2e keer, en ook bewuster, kon ik niet meer tegen lawaai, mensenmassa`s , en nog andere dingen. Ik houd van stilte en natuur. Ik kon ineens rijmen, kreeg liedjes, achter elkaar door, blaadjes vol, op mijn hand of wat ik maar te pakken kon krijgen om op te schrijven. Het hield niet op. Hele mooie versjes en verhalen .Ik heb ze nog steeds in mijn bezit

Nu praat ik er haast niet meer over, veel mensen zijn er bang voor. Maar mij hebben ze geholpen te overleven in deze wereld. Ik ben het mijn levensboek gaan noemen. Een verhaal op rijm. Helemaal. Toen snapte ik niet waar ik het vandaan heb gehaald. Maar nu weet ik het wel, het kwam uit de bron van mijn hart. Ik had het nodig om te overleven , maar ook om het zelf te beleven. Ik ben nu 63 jaar, weet niet precies wat ik met die verhalen en versjes, liedjes moet doen. Ik lees zulke mooie verhalen van BDE ers . misschien willen jullie er ook iets van lezen. Ik krijg nu de neiging om ze weg te doen, ik wil niet dat ze in verkeerde handen vallen, daar voor zijn ze te mooi en echt.

Het is alleen teveel om op te schrijven, en ik kan het niet meer opbrengen alles op de computer over te tikken. Alles is namelijk met de hand geschreven, met datum en al erbij. Ik kan ook de reden waarom ik ze heb geschreven gewoon mondeling uitleggen. Het is al jaren geleden dat ik ze schreef, maar als ik iets nodig heb, komt vaak het melodietje of versje weer naar boven borrelen. En dan weet ik het weer.

Dat verhaal van die jonge vrouw met die nierziekte herken ik wel, wat zij schrijft over de wereld, zoiets heb ik ook meegemaakt, alleen in vers vorm opgeschreven.

Ik schrijf er een op, en nu weet ik ook meteen weer de datum.

Diemen, 09-06-1984

Eindelijk heb ik vrede, iets heeft mij gesust,

Het is net of God mij wakker heeft gekust.

Zonder al te veel te vragen

heb ik mijn kruis naar kracht gedragen.

Het gaf mij moed, het maakte mij vrij,

daarom voel ik mij heel blij.

Ik ben niet meer bang, aanvaard het leven en de dood,

Want dat was waar ik mijn ogen voor sloot.

De stilte waardeer ik nu oprecht,

Ik luister nu , naar wat mijn hart mij zegt.

God is in mij, waar en oprecht,

Gij is de enige waar ik aan hecht!